Gabriele d’Annunzio (1863 – 1938)

0
144
1921 Postcard from Fiume and postage stamp with D'Annunzio's portrait. (The motto Hic Manebimus Optime is Latin for:
1921 Postcard from Fiume and postage stamp with D'Annunzio's portrait. (The motto Hic Manebimus Optime is Latin for: "Here we'll stay wonderfully.")
Gabriele d'Annunzio (1863 - 1938)
Gabriele d’Annunzio (1863 – 1938)

Hij werd geboren in Pescara, Abruzzo, als zoon van een rijke landeigenaar en burgemeester van de stad, wiens naam was oorspronkelijk Francesco Rapagnetta, waaraan wettelijk zowel vader als zoon toegevoegd D’Annunzio (na zijn rijke oom Antonio D’Annunzio). De legende zegt dat hij in eerste instantie was Gaetano gedoopt en kreeg de naam van Gabriele later in de kindertijd, vanwege zijn engelachtige uiterlijk. Er is echter genoeg documentatie om dit verhaal te weerleggen. Zijn vroegrijpe talent werd vroeg in het leven erkend, en werd hij naar de school op het Liceo Cicognini in Prato, Toscane gestuurd. Hij publiceerde zijn eerste gedichten toen hij nog op school zat, op de leeftijd van zestien jaar. Zijn eerste werk was een klein volume van verzen genaamd Primo Vere (1879), onder invloed van Giosuè Carducci’s Odi barbare, waarin, zij aan zij met een aantal bijna brutale imitaties van Lorenzo Stecchetti, de modieuze dichter van Postuma, waren enkele vertalingen uit het Latijn, onderscheidt zich door zulke behendige genade die Giuseppe Chiarini bij het lezen van hen het onbekende jeugd voorgelegd aan het publiek in een enthousiast artikel. In 1881 D’Annunzio op de Universiteit van Rome La Sapienza, waar hij lid werd van verschillende literaire groepen, met inbegrip Cronaca Bizantina en schreef artikelen en kritiek voor de lokale kranten. In die universitaire jaren is hij begonnen met het Italiaanse irredentisme te bevorderen. Zijn literaire stijl ontwikkelde zich en veranderde geregeld, centraal blijft min of meer de ontwikkeling tot een soort hedonisme zoals dat begin 20e eeuw opleefde. Zijn vroegere werk is lyrisch, ietwat ontremd over het uiten van emoties, waarin naturalisme te herkennen is. Zoals vaker in hedonistische literatuur en poëzie, komt in zijn latere werk, onder invloed van Friedrich Nietzsche, Arthur Schopenhauer en Richard Wagner, het übermensch-motief centraal te staan.

Als politicus maakte hij in 1897 carrière en werd afgevaardigde in het Italiaanse parlement voor de conservatieven. In 1909 wisselde hij naar extreem links en zou uiteindelijk in het fascistische kamp eindigen. Zijn weelderige levensstijl zadelde hem met grote schulden op. Om aan zijn Italiaanse schuldeisers te ontkomen vertrok hij in 1910 naar Frankrijk.

Na de start van de Eerste Wereldoorlog, keerde D’Annunzio terug naar Italië en hield openbare toespraken ten gunste van deelname van Italië aan de kant van de Triple Entente. Sinds het nemen van een vlucht met Wilbur Wright in 1908, was D’Annunzio geweest geïnteresseerd in de luchtvaart. Met deelname van de oorlog door Italië meldde hij zich als gevechtspiloot. In februari 1918 nam hij deel aan een gedurfde, aanval op de haven van Bakar (in Italië genoemd La Beffa di Buccari, lit. De Bakar Mockery), . Op 9 augustus 1918, als commandant van de 87ste Eskader van de Vechter “La Serenissima”, organiseerde hij vlucht waarbij propaganda folders over Wenen werden gedropt. Dit heet in het Italiaans “il Volo su Vienna”, “de Vlucht over Wenen”.

Na de Eerste Wereldoorlog bezette met zijn irreguliere troepen op 12 september 1919 gedurende 15 maanden de stad Rijeka (Italiaans: Fiume, Duits: St. Veit am Flaum) en stichtte daar het Italiaans Regentschap Carnaro. Het door D’Annunzio geïnstalleerde regime in Rijeka was een voorloper en had alle trekken van het latere fascistisch bestuur.