Triumph des Willens (Leni Riefenstahl)

0

Triumph des Willens (Nederlands: Triomf van de Wil, Engels: Triumph of the Will) is een Duitse propagandafilm uit 1935, van Leni Riefenstahl. De film beïnvloedt tot vandaag films, documentaires en reclamespots, ondanks de vragen over de scheidingslijn tussen kunst en moraliteit.De film toont het verloop (“Dokument”) van het congres (“Reichsparteitag”) door de nazipartij in Neurenberg in september 1934. De film bevat fragmenten van toespraken van leiders van de NSDAP, onder wie Adolf Hitler, en beeldmateriaal van de massa partijleden en sympathisanten. Hitler was opdrachtgever en trad officieus op als producent. Zijn naam verschijnt zo in beeld tijdens de aftiteling. Het overheersende thema is de terugkeer van Duitsland als grootmacht, met Hitler als de Ware Duitse Leider die de natie eer en glorie brengt.

Triumph des Willens werd snel beschouwd als hét voorbeeld van propaganda in de filmgeschiedenis. Riefenstahls technieken, zoals het gebruik van bewegende camera’s, telelenzen om gemanipuleerde perspectieven te creëren, luchtfotografie en een revolutionaire aanpak van muziek en cinematografie, hebben voor Triumph des Willens leidden tot meerdere filmprijzen, in Duitsland, de Verenigde Staten, Frankrijk, Zweden en andere landen. De film was populair in het Derde Rijk en daarbuiten.

Kings Go Forth (1958)

0

Kings Go Forth is een film uit 1958 onder regie van Delmer Daves met in de hoofdrollen Frank Sinatra, Tony Curtis en Natalie Wood.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Joe David Brown uit 1956. Brown was een journalist en werkte voor de New York Daily News toen hij in 1942 dienst nam in het Amerikaanse leger. Hij werd parachutist en landde in Normandië op 6 juni 1944. Hij onderscheidde zich door zijn grote moed en werd tijdens de campagne in Normandië bevorderd tot tweede luitenant. Hij raakte gewond en werd onderscheiden met een Purple Heart. Later ontving hij een Croix de Guerre. “Kings Go Forth” is gebaseerd op zijn oorlogservaringen.

De film draait rond twee Amerikaanse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog verliefd worden op hetzelfde meisje. Omdat het meisje een zwarte vader heeft, speelt racisme een grote rol in de film. “Kings Go Forth” was een bescheiden succes in de bioscopen en kreeg milde kritieken.

Nadat de Amerikanen op 15 augustus 1944 in het kader van Operatie Dragoon zijn geland in het zuiden van Frankrijk, verdrijven ze Duitse troepen uit het bergachtige gebied bij de Alpen. Een van de deelnemende soldaten is de jonge radiotelegrafist korporaal Britt Harris, die wordt geplaatst bij het peloton van de luitenant Sam Loggins. Loggins lijdt aan oorlogsmoeheid en heeft weinig op met zijn korporaal die heeft geprobeerd door omkoping onder de dienst uit te komen. Maar Harris heeft ook een andere kant. Als het peloton komt vast te zitten in boomgaard die vol zit met mijnen, redt hij diverse gewonde mannen met gevaar voor eigen leven. Na het incident in de boomgaard krijgen de mannen weekendverlof. Ze reizen naar Nice en genieten van hun welverdiende rust.

Loggins ontmoet de mooie Monique Blair, een Frans meisje van Amerikaanse afkomst. Ze brengen enige uren in elkaars gezelschap door, maar Monique houdt de boot af, ze heeft geen interesse in een volgend afspraakje. Na het weekend gaan de mannen weer terug naar het slagveld en de in de liefde teleurgestelde Loggins moet zich weer concentreren op de vijand. Tot zijn grote verbazing onderscheidt Harris zich weer door een vijandelijke bunker uit te schakelen. Hij overwint zijn afkeer van zijn korporaal en geeft hem een bevordering in het veld. Na een tijdje wordt het peloton weer afgelast en gaat Sam terug naar het restaurant waar hij Monique heeft ontmoet. Daar komt hij haar moeder tegen die hem voor het eten uitnodigt. Tijdens het eten vertelt Monique dat haar vader, die twee jaar geleden is gestorven, wezen en vluchtelingen in huis heeft genomen tijdens de bezetting. Sam wordt verliefd op haar en Monique laat zich nu kussen. Hij brengt nu elk verlof bij haar door en vraagt haar ten slotte ten huwelijk. Maar Monique schrikt en zegt dat ze alleen vriendschap wil. Als reden geeft ze dat haar vader zwart was en dat de meeste blanke Amerikanen zwarte mensen discrimineren.

Als Loggins niets zegt, barst ze in tranen uit. Haar moeder legt uit dat zij en haar man ooit in Philadelphia woonden, maar naar Frankrijk zijn gevlucht vanwege de discriminatie die ze ondervonden als gemengd koppel. Sam die in de buurt van de New Yorkse wijk Harlem heeft gewoond, kent de discriminatie aan den lijve, alleen werd hij door de Afro-Amerikanen gediscrimineerd. Hij besluit om zijn vriendschap met Monique te herstarten en nodigt haar uit om mee te gaan naar een jazzclub in Nice. Daar is ook Britt Harris die trompet speelt in een jazzbandje. Monique is onder de indruk van de knappe en muzikale Britt en valt als een blok voor hem. Loggins is gelijk jaloers. De rest van het weekend gedragen Harris en Monique zich als verliefde tieners en raakt Sam zwaar gedeprimeerd. Als hij en Harris later in de week een veroverde bunker bemannen, bekent Harris dat hij van Monique houdt. Voor Loggins iets kan zeggen, worden ze geconfronteerd met hevig Duits artillerievuur. Ze trekken zich terug en Loggins vraagt toestemming om de bron van het artillerievuur te onderzoeken. In afwachting daarvan keren ze terug naar Nice en doet Britt een huwelijksaanzoek aan Monique. Sam vertrouwt het niet en laat Britt zijn belofte op papier zetten. Zijn wantrouwen blijkt terecht, want Britt probeert al snel onder het huwelijk uit te maken en noemt het een grapje. Als Sam hem dwingt om dit tegen Monique te zeggen, beledigt Britt het meisje vanwege haar huidskleur. In tranen rent Monique weg en ze doet een zelfmoordpoging die mislukt. Niet lang na dit incident krijgen Loggins en Harris toestemming voor hun nachtelijke verkenning naar het vijandelijke artillerievuur. Sam neemt zich voor Britt te doden tijdens de missie. Beide mannen sluipen door de vijandelijke linies en bereiken een Frans dorpje dat nog bezet is door de Duitsers. Ze beklimmen de klokkentoren van de kerk en seinen per radio de positie van de Duitse kanonnen door.

Gelijk worden die posities door de Amerikaanse artillerie beschoten. Terwijl de mannen het Amerikaanse vuur per radio corrigeren, verontschuldigt Harris zich voor zijn gedrag en zegt dat hij geen ruggengraat heeft. Net als Sam wil antwoorden, wordt de toren bijna geraakt door het nog altijd niet goed ingeschoten Amerikaanse vuur. Beide mannen ontvluchten de klokkentoren maar worden gelijk beschoten door Duitse infanteristen. Britt sneuvelt en Sam wordt ingesloten. Op dat moment wordt het munitiedepot geraakt en het dorp verwoest. Loggins raakt bedolven onder het puin en wordt later bevrijd door oprukkende Amerikaanse soldaten. Sam moet zijn avontuur bekopen met het verlies van zijn arm. Hij wordt teruggebracht naar zijn eigen linies en verblijft vier maanden in het ziekenhuis. Eenmaal hersteld, besluit hij terug te gaan naar Amerika. Hij reist via Nice en bezoekt het huis van Monique. Haar moeder is inmiddels gestorven en Monique heeft de villa omgebouwd tot school voor oorlogswezen. In een van de klaslokalen zingen de wezen een liedje voor de Amerikaan om hem te bedanken voor zijn oorlogsinspanningen. Het liedje brengt een glimlach op het gezicht van Loggins en hij kijkt naar Monique die naar hem teruglacht. Het moment is daar om opnieuw te beginnen aan een romance.

Ambush Bay 1966

0

Ambush Bay is a 1966 American war film, filmed on location in the Philippines and starring Hugh O’Brian, Mickey Rooney and James Mitchum. Prior to the 1944 American invasion of the Philippines a hand-picked team of U.S. Marine Corps amphibious reconnaissance scouts is landed by a PBY Catalina with the mission of contacting an intelligence agent who has crucial information. Each Marine is not only experienced but has a special skill with the exception of the radio operator, PFC Grenier (James Mitchum).

Grenier, an air crew radioman with only six months in the Corps is taken off the PBY’s air crew when the original radio operator suddenly became medically unfit for the mission. He is given the sick Marine’s radio and camouflage jacket to carry on his first ground combat mission. He serves as a narrator to the audience.

After meeting up with their guide (Manual Amado), the patrol commander Captain Alonzo Davis (Lieutenant Colonel Clement J. Stadler who had been awarded the Navy Cross[1] and who also acted as the film’s technical advisor) is killed while ambushing a small group of Japanese soldiers, and First Sergeant Corey (Hugh O’Brian, recognized as one of the youngest Drill Instructors to have served in the USMC[2]) takes command.

Pvt. George George and Pfc. Henry Reynolds are killed while taking out a Japanese tank and patrol. And Cpl. Stanley Parrish(Greg Amsterdam, the son of Morey Amsterdam} is killed by a guerrilla trap soon after. As they walk on, Amado is shot by a Japanese officer while scaling a small hill. The marines let him die to keep their presence secret. Grenier is eventually told by Gunnery Sergeant Wartell (Mickey Rooney) that they were sent to recover some important information from a contact in a tea house whose radio was destroyed, thus explaining the radio’s importance to the mission.

Grenier’s inexperience and incompetence arouses anger amongst Corey and the other members of the patrol. His only friend is easy going but professional Gunnery Sergeant Wartell who acts as a mediator between the hard no nonsense 1st Sgt Corey and Grenier, explaining each one to the other and the audience. Rooney provides the only comedy relief in the film when his character is captured and interrogated by a group of careless Japanese soldiers.

The surviving squad members eventually arrive at the tea house but, unfortunately, Amado was the one who was supposed to meet the contact as he was the only Filipino in the group. Desperate, Corey decides to met the contact, Miyazaki a Japanese-American woman from Long Beach, California. While sneaking out of the camp with Miyazaki, Corey crashes into a waiter and the two run across a straw bridge then blow it up with a grenade, escaping from the soldiers. Meanwhile, a large skirmish with a Japanese patrol has killed Cpl. Alvin Ross and Platoon Sergeant William Maccone, shot the radio up beyond repair, and wounded Gunnery Sergeant Wartell. Wartell, knowing he will slow the survivors down, tells the reluctant Corey to leave him behind. When they leave, he plants grenades under himself and is captured by the Japanese soldiers. After toying with them a bit during his interrogation he sets off the grenades, taking them all out in the blast, and leaving Corey and Grenier the only surviving marines. The explosion is heard by the survivors and they sadly track on.

Corey and Grenier learn from Miyazaki that the Japanese are expecting the invasion fleet and have placed a mine field powerful enough to destroy the entire fleet in the water around the invasion sites. Arriving at a friendly Filipino village, Corey and Grenier are able to escape a Japanese patrol by boat. But Miyazaki is killed by an officer she seduced to buy the guys some time. At last discovering the principles of mission accomplishment, altruism, and self sacrifice through observation, Grenier becomes a squared away Marine. He and his First Sergeant infiltrate the enemy base to remotely detonate the minefield with the Japanese radio transmitter. As Corey provides a one-man army diversion, Grenier is able to detonate the mines by radio control. Grenier then steals a radio and goes to tell Corey of their success, only to find Corey dead of blood loss from wounds he got while holding off the Japanese. Grenier escapes to the coast and radios for pick up. Leaving him the sole survivor of the mission. The movie ends with Grenier looking at the ocean while he listens to General Macarthur speech as he awaits pick up.

Back Door The Hell (1964)

0

Back Door to Hell is a 1964 film concerning a three-man team of United States soldiers preparing the way for Gen. MacArthur’s World War II return to the Philippines by destroying a Japanese communications center. It was produced on a relatively small budget and received lukewarm reviews, and is most notable as one of Jack Nicholson’s earlier roles. Hellman, Nicholson and Hackett also made the film back to back with Flight to Fury (1964).

Robert Lippert had been impressed by Jack Nicholson’s Thunder Island so gave Nicholson and his friends Monty Hellman and John Hackett $160,000 and $400 a week salary to make two films on location in the Philippines. The three men and Hellman’s wife and child travelled 28 days by ship via Hawaii, Hong Kong and Japan with the three working on the screenplays to both films on the voyage. Back Door to Hell was a rewrite on one of Lippert’s existing screenplays. Popular singer Jimmie Rodgers had a substantial part in the film, and co-financed it.

The film, directed by Monte Hellman, was shot on location in the Philippines, giving it a particularly authentic look. The same plot was reused in Ib Melchior’s Ambush Bay (1966) with a larger Marine patrol destroying a minefield prior to the American and Filipino invasion of the Philippines.

Wikipedia Schrijfdag over het Rijnlandoffensief in Bevrijdingsmuseum

0

Het Rijnlandoffensief is één van de grootste veldslagen aan het Westfront, maar voor velen is de slag nog onbekend. Het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945 in Groesbeek en de organisatie Wikimedia Nederland slaan op 25 maart a.s. de handen in één om de meest gelezen encyclopedie ter wereld te voorzien van meer en betere informatie over dit enorme offensief.

Dit jaar is het 72 jaar geleden dat het Rijnlandoffensief van start ging: de grootscheepse aanval van de geallieerden op de Niederrhein vanuit het Rijk van Nijmegen. In zes weken tijd groeide de geallieerde troepenmacht naar meer dan 1 miljoen soldaten. Van de start van Operatie Veritable op 8 februari 1945 tot en met de oversteek van de Rijn bij Wesel op 23/24 maart 1945. De overtocht over de Rijn markeerde het begin van het einde van Hitler-Duitsland. ‘Een grandioos schouwspel, door de duivel zelf uitgevonden’, zo berichtte de Amerikaanse oorlogsverslaggever James McCarthy over deze slag. De befaamde historicus W. Denis Whitaker wist het zeker, dit was: ‘The battle to end the war’.

Hoe weinig mensen het verhaal van het Rijnlandoffensief kennen blijkt wel op de encyclopedie Wikipedia, waar informatie door het publiek wordt aangedragen. Op de grootste encyclopedie van menselijke kennis is géén artikel over het Rijnlandoffensief te vinden en ook deeloperaties zoals Operatie Blockbuster missen vaak een eigen pagina.

Samen willen het Bevrijdingsmuseum en Wikimedia hier verandering in brengen. Ze organiseren een Wikipedia schrijfdag in het Bevrijdingsmuseum op zaterdag 25 maart. Wikipedianen kunnen op deze dag kennis maken met een zinderende geschiedenis. Historici, archeologen, heemkundekringen en enthousiaste geïnteresseerden leren hoe Wikipedia ge-edit wordt en gaan daarna meteen aan de slag. De bedoeling is dat er op de dag zelf informatie aan Wikipedia toegevoegd wordt, maar ook vooral dat deelnemers geïnspireerd worden om na de schrijfdag verder te werken aan het aanbieden van kwalitatieve en uitgebreide informatie over het Rijnlandoffensief op Wikipedia. Opdat ‘the battle to end the war’ niet vergeten wordt.

Het programma op 25 maart begint om 11.00 uur (inloop 10.30 uur). Toegang tot de schrijfdag is gratis. Inschrijving vóór 22 maart via info@bevrijdingsmuseum.nl of 024-3974404 is noodzakelijk. Graag een eigen laptop of tablet meenemen. Deelnemers hoeven geen ervaring te hebben met Wikipedia aanpassen maar moeten wel vóór het evenement een Wikipedia account aanmaken via https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Speciaal:GebruikerAanmaken

Locatie: Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945, Wylerbaan 4, 6561 KR Groesbeek

Datum: 25 maart 2017. Aanvang: 11.00 uur. Inloop vanaf 10.30 uur. Gratis toegang.

Neem een eigen laptop of tablet mee.

Inschrijven noodzakelijk vóór 22 maart via 024-3974404 of info@bevrijdingsmuseum.nl

Neem voor meer informatie contact op met drs. Rense Havinga (conservator) via 024-3974404 of info@bevrijdingsmuseum.nl

Website: www.bevrijdingsmuseum.nl, Facebook: /Bevrijdingsmuseum, Twitter: @bevrijding

USA propaganda poster inzake agrarische productie

0

USA propaganda poster inzake agrarische productie

USA Propaganda poster over steun voor de oorlog

0

Deze propaganda poster roept mensen op te gaan produceren, zodat ze deelnemen aan de oorlogsinspanning. Steunen we onze mannen of laten we hun in de steek.

USA Propaganda Poster m.b.t. transport in oorlogstijd

0

Amerikaans propaganda poster m.b.t. transport, waarin aangeven wordt dat militaire transporten voor andere transporten gaan. Als er legeronderdelen worden verplaatst heeft dit gevolgen voor het transportsysteem.

US Navy Propaganda poster USS Marblehead (CL-12) come home

0

USS Marblehead (CL-12) was an Omaha-class light cruiser, originally classified as a scout cruiser, of the United States Navy. She was the third Navy ship named for the town of Marblehead, Massachusetts.Marblehead returned to the United States, conducted a summer training cruise for Naval Academy midshipmen and then entered the Philadelphia Naval Shipyard, where she decommissioned on 1 November 1945. Her name was struck from the Naval Vessel Register on 28 November and her hulk was scrapped on 27 February 1946.

Battle of Makassar Strait, 1942

Marblehead and other American warships then joined with those of the Royal Netherlands Navy and the Royal Australian Navy to patrol the waters surrounding the Netherlands East Indies and to screen Allied shipping moving south from the Philippines. On the night of 24 January 1942, Marblehead covered the withdrawal of a force of Dutch and American warships after they had attacked, with devastating effect, an enemy convoy off Balikpapan. Six days later, in an attempt to repeat this success, the force departed Surabaja, Java, to intercept an enemy convoy concentration at Kendari. The Japanese convoy, however, sailed soon after, and the Allied force changed course, anchoring in Bunda Roads on 2 February. On the 4th, the ships steamed out of Bunda Roads and headed for another Japanese convoy sighted at the southern entrance to the Makassar Straits. At 0949, 36 enemy bombers were sighted closing in on the formation from the east.
In the ensuing Battle of Makassar Strait, Marblehead successfully maneuvered through three attacks. After the third an enemy plane spiraled toward the cruiser, but her gunners splashed it. The next minute a fourth wave of seven bombers released bombs at Marblehead. Two were direct hits and a third a near miss close aboard the port bow causing severe underwater damage. Fires swept the ship as she listed to starboard and began to settle by the bow. Her rudder jammed, Marblehead, continuing to steam at full speed, circled to port. Her gunners kept firing, while damage control crews fought the fires and helped the wounded. By 1100, the fires were under control. Before noon the enemy planes departed, leaving the damaged cruiser with 15 dead or mortally wounded and 84 seriously injured.

Marblehead’s engineers soon released the rudder angle to 9° left, and at 1255, she retired to Tjilatjap, steering by working the engines at varying speeds. She made Tjilatjap with a forward draft of 30 ft (9 m), aft 22 ft (7 m). Unable to be docked there, her worst leaks were repaired and she put to sea again on the 13th. Some of her wounded crew were taken off the ship to be cared for by Dr Corydon M. Wassell; he received the Navy Cross for protecting them from capture by the invading Japanese. When the ship left Tjilatjap it was on the first leg of a voyage of more than 9,000 mi (14,000 km) in search of complete repairs.
Still steering with her engines, she made Trincomalee, Ceylon on the 21st. Repairs could not be made there or anywhere in India for several weeks. So Marblehead departed for South Africa on 2 March. After touching at Durban and Port Elizabeth, Marblehead arrived at Simonstown on 24 March. There she underwent extensive repairs and on 15 April sailed for New York. Steaming via Recife, Brazil, she finally arrived in New York on 4 May, completing a journey of over 16,000 miles from where she was damaged in action and immediately entered drydock at the Brooklyn Navy Yard.

US Navy propaganda poster voor dienstname bij de PT Boats

0

US Navy propaganda poster voor dienst name bij de PT Boats (MTB’s). Motor Torpedo Boat (MTB) was een snel bootje dat door de Royal Navy en de Royal Canadian Navy gebruikt werd. De Amerikanen noemden ze Patrol Torpedo Boat (PT), de Duitsers Schnellboot (S-boot), de Italianen Motoscafo Armato Silurante (MAS) en de Fransen Vedettes Lance Torpilles (VLT). In Nederland werd de Engelse naam gebruikt.
Het waren kleine lichte oorlogsschepen met motoren of gasturbines waardoor een hoge snelheid kan worden bereikt. De romp was zo’n 35 meter lang, net als bij de Motor Gun Boat. De bewapening bestond uit twee of vier torpedo’s. De schepen waren nauwelijks bepantserd, veel zijn van hout gemaakt, en werden vooral gebruikt als verrassingsaanvalwapen. Ze vielen aan met hoge snelheid en konden ook snel weer terugtrekken. Nadelen waren het geringe bereik, de zeewaardigheid liet te wensen over en ook de accommodatie voor de bemanning was beperkt. De Britse MTB’s werden gebruikt door de kustwacht van de Britse Marine.

Laatste berichten

video

Triumph des Willens (Leni Riefenstahl)

Triumph des Willens (Nederlands: Triomf van de Wil, Engels: Triumph of the Will) is een Duitse propagandafilm uit 1935, van Leni Riefenstahl. De film...
video

Kings Go Forth (1958)

video

Ambush Bay 1966